Aan het begin van deze maand ontving ik een email van Rachel. Rachel liep net als ik een jaar geleden stage bij Runnymede en we hebben sindsdien contact gehouden. Rachel is zo aardig en zo Engels dat het net niet echt is. Onderaan haar email stond, 'dank jullie wel dat jullie mijn vrienden zijn'. Dat lijkt misschien over the top, maar zo is ze echt. En ter gelegenheid van haar verjaardag, nodigde ze een aantal mensen uit bij haar thuis voor het eten. Ze woont bij haar ouders in zuid-Londen.
Ik antwoordde graag langs te komen en dus begon ik gisteren aan de barre tocht naar Dulwich. En een barre tocht zou het worden. Rachel had mij verteld hoe het makkelijkst naar haar toe te komen. Ik was eerder geweest, maar toen rechtstreeks vanuit werk en dat is eenvoudiger. Nu kwam ik van huis. De reis is iets meer dan een uur, maar dat is op zich niet heel schokkend in Londen. Zeker niet als er een busrit bij komt kijken. Dan loopt dat heel gemakkelijk op. Daar zou ik achter komen.
Vol goede moed, vertrok ik van Leytonstone naar Dulwich. Eerst met de metro, as you do. Een Central Line westbound van Leytonstone naar Bank. Overstappen naar een Northern Line southbound tot Clapham North, so far so good. Daar bleef het good ook bij. Ik liep het metrostation uit op zoek naar bushalte B om bus 322 naar Crystal Palace te nemen. Rachel kon me vanaf daar ophalen. Bushalte B ligt aan de hoofdweg, dus zelfs een moron waar het om richtingsgevoel gaat als ik, kon het vinden. Er was echter wel een probleem: de weg was opgebroken en bushalte B was dus niet in gebruik.
Niet voor één gat gevangen, liep ik de andere kant op. Opnieuw langs het metrostation naar de volgende halte. Maar dat bleek geen halte te zijn waar bus 322 stopte. Gelukkig is iedere bushalte in Londen uitgerust met een kaart van de naaste omgeving. Heel handig. Tot mijn geluk zijn er drie haltes om Clapham North station die bus 322 aandoet. Als er dan ééntje niet in gebruik is, is dat niet zo erg. Het is wel erg als je bij halte nummer 2 komt en die ook niet in gebruik blijkt te zijn. Dan wordt het een stuk minder leuk allemaal. Dus terug naar af.
Langs de weg stond bord voor bus 322: omleiding. Geconfronteerd met enige obstakels, vond ik dat het moment was aangebroken om zelf na te gaan denken. Dat bleek een grote vergissing. Ik dacht: ik loop gewoon in de richting van de omleiding en dan kom ik vanzelf een noodhalte voor bus 322 tegen. Nou vergeet dat maar. Ik liep, en liep, en liep, maar wat er kwam, geen noodhalte. Met rook uit mijn oren en het huilen nader dan het lachen, liep ik terug naar Clapham North, vastbesloten een klacht te gaan indienen. Halte niet in gebruik prima, maar zet dan ergens neer welke halte dat wel is.
Tegen de draad van het verkeer in, ging ik zonder moed op zoek naar een halte een stuk terug. Halte A genaamd. Halte A was wel in gebruik. En na niet al te lang wachten stopte daar ook een bus. En het was ook nog nummer 322. Was dat boffen, het ging nog helemaal goedkomen. Dacht ik. Tot de deuren opengingen en de chauffeur meedeelde helemaal niet naar de eindhalte te gaan, maar halverwege ergens te stoppen. Ik zag mij genoodzaakt om op de volgende bus te wachten. Ter controle vroeg ik de chauffeur of hij tot Crystal Palace ging. Dat ging hij niet. Zwaar gefrustreerd wachtte ik op de derde bus. Tien minuten (iedereen die mij kent, weet dat tien minuten op de bus wachten ongekend lang is voor mij). Om half 9 belde ik Rachel om haar te laten weten dat ik laat ging komen. Lief als Rachel is, vroeg ze of ik niet liever terug naar huis ging. Neeeee, zei ik, al moet het elf uur worden, ik kom op je verjaardag! Little did I know...
Tien minuten werden twintig minuten, een half uur, moeders aan de telefoon...vijftig minuten en ik gaf de hoop op. Om via een alternatieve door Rachel aangeboden route mijn bestemming te trachten te bereiken. De alternatieve route begon met de metro. Northern Line northbound tot Elephant and Castle. Vanaf daar moest ik een trein nemen naar Herne Hill. Prima. Na 10 minuted ronddolen in de buurt van Elephant and Castle en twee keer de weg vragen, vond ik toch het treinstation. Weggestopt in een winkelcentrum dat behoorlijk leeg en mistroostig aandoet 's avonds. Het station zelf had een louche uitstraling en ik was niet heel gelukkig een trein te moeten nemen. Een trein die helemaal niet op Elephant and Castle station bleek te stoppen op zaterdagavond.
De wanhoop nabij belde ik Rachel weer. Om te vertellen dat ik door boze geesten met snode plannen tegen werd gewerkt in mijn pogingen naar haar verjaardag te komen. Alternatief nummer 3 dan maar. Bestaande uit: jawel DE BUS. Nummer 68 deze keer. De bushalte vond ik gelukkig redelijk snel. Het was inmiddels 10 uur. Rachel voelde zich vreselijk, had met mij te doen en zou een vriendin naar mij toesturen om mij op te halen van Herne Hill. Bus 68 draaide na zo'n tien minuten wachten te straat in. Eindelijk een beetje geluk. Dacht ik. Bus 68 nummer 1 ging mooi niet verder dan Commonground of hoe die halte ook mag heten.
En zo sta je om half 11 ergens in Londen, zonder eigenlijk te weten waar je precies bent, terwijl je op een bus wacht die je naar je eindbestemming brengt. Bus 68 nummer 2 ging wel tot Herne Hill en verscheen na een kwartiertje. Bij Herne Hill wachtte ik op Rachel's vriendin Rebecca die mij met een omhelzing verwelkomde. Ze dacht dat ik dat wel nodig zou hebben. Dat was ook. Na een laatste busrit, die zonder twijfel de busrit-van-de-avond award verdiend, bevond ik mij dan toch uiteindelijk bij Rachel aan tafel tussen mensen die al enigszins aan mijn bestaan waren gaan twijfelen. Het was inmiddels 11 uur.
