Als je overgeleverd bent aan de bus

Aan het begin van deze maand ontving ik een email van Rachel. Rachel liep net als ik een jaar geleden stage bij Runnymede en we hebben sindsdien contact gehouden. Rachel is zo aardig en zo Engels dat het net niet echt is. Onderaan haar email stond, 'dank jullie wel dat jullie mijn vrienden zijn'. Dat lijkt misschien over the top, maar zo is ze echt. En ter gelegenheid van haar verjaardag, nodigde ze een aantal mensen uit bij haar thuis voor het eten. Ze woont bij haar ouders in zuid-Londen.

Ik antwoordde graag langs te komen en dus begon ik gisteren aan de barre tocht naar Dulwich. En een barre tocht zou het worden. Rachel had mij verteld hoe het makkelijkst naar haar toe te komen. Ik was eerder geweest, maar toen rechtstreeks vanuit werk en dat is eenvoudiger. Nu kwam ik van huis. De reis is iets meer dan een uur, maar dat is op zich niet heel schokkend in Londen. Zeker niet als er een busrit bij komt kijken. Dan loopt dat heel gemakkelijk op. Daar zou ik achter komen.

Vol goede moed, vertrok ik van Leytonstone naar Dulwich. Eerst met de metro, as you do. Een Central Line westbound van Leytonstone naar Bank. Overstappen naar een Northern Line southbound tot Clapham North, so far so good. Daar bleef het good ook bij. Ik liep het metrostation uit op zoek naar bushalte B om bus 322 naar Crystal Palace te nemen. Rachel kon me vanaf daar ophalen. Bushalte B ligt aan de hoofdweg, dus zelfs een moron waar het om richtingsgevoel gaat als ik, kon het vinden. Er was echter wel een probleem: de weg was opgebroken en bushalte B was dus niet in gebruik.

Niet voor één gat gevangen, liep ik de andere kant op. Opnieuw langs het metrostation naar de volgende halte. Maar dat bleek geen halte te zijn waar bus 322 stopte. Gelukkig is iedere bushalte in Londen uitgerust met een kaart van de naaste omgeving. Heel handig. Tot mijn geluk zijn er drie haltes om Clapham North station die bus 322 aandoet. Als er dan ééntje niet in gebruik is, is dat niet zo erg. Het is wel erg als je bij halte nummer 2 komt en die ook niet in gebruik blijkt te zijn. Dan wordt het een stuk minder leuk allemaal. Dus terug naar af.

Langs de weg stond bord voor bus 322: omleiding. Geconfronteerd met enige obstakels, vond ik dat het moment was aangebroken om zelf na te gaan denken. Dat bleek een grote vergissing. Ik dacht: ik loop gewoon in de richting van de omleiding en dan kom ik vanzelf een noodhalte voor bus 322 tegen. Nou vergeet dat maar. Ik liep, en liep, en liep, maar wat er kwam, geen noodhalte. Met rook uit mijn oren en het huilen nader dan het lachen, liep ik terug naar Clapham North, vastbesloten een klacht te gaan indienen. Halte niet in gebruik prima, maar zet dan ergens neer welke halte dat wel is.

Tegen de draad van het verkeer in, ging ik zonder moed op zoek naar een halte een stuk terug. Halte A genaamd. Halte A was wel in gebruik. En na niet al te lang wachten stopte daar ook een bus. En het was ook nog nummer 322. Was dat boffen, het ging nog helemaal goedkomen. Dacht ik. Tot de deuren opengingen en de chauffeur meedeelde helemaal niet naar de eindhalte te gaan, maar halverwege ergens te stoppen. Ik zag mij genoodzaakt om op de volgende bus te wachten. Ter controle vroeg ik de chauffeur of hij tot Crystal Palace ging. Dat ging hij niet. Zwaar gefrustreerd wachtte ik op de derde bus. Tien minuten (iedereen die mij kent, weet dat tien minuten op de bus wachten ongekend lang is voor mij). Om half 9 belde ik Rachel om haar te laten weten dat ik laat ging komen. Lief als Rachel is, vroeg ze of ik niet liever terug naar huis ging. Neeeee, zei ik, al moet het elf uur worden, ik kom op je verjaardag! Little did I know...

Tien minuten werden twintig minuten, een half uur, moeders aan de telefoon...vijftig minuten en ik gaf de hoop op. Om via een alternatieve door Rachel aangeboden route mijn bestemming te trachten te bereiken. De alternatieve route begon met de metro. Northern Line northbound tot Elephant and Castle. Vanaf daar moest ik een trein nemen naar Herne Hill. Prima. Na 10 minuted ronddolen in de buurt van Elephant and Castle en twee keer de weg vragen, vond ik toch het treinstation. Weggestopt in een winkelcentrum dat behoorlijk leeg en mistroostig aandoet 's avonds. Het station zelf had een louche uitstraling en ik was niet heel gelukkig een trein te moeten nemen. Een trein die helemaal niet op Elephant and Castle station bleek te stoppen op zaterdagavond.

De wanhoop nabij belde ik Rachel weer. Om te vertellen dat ik door boze geesten met snode plannen tegen werd gewerkt in mijn pogingen naar haar verjaardag te komen. Alternatief nummer 3 dan maar. Bestaande uit: jawel DE BUS. Nummer 68 deze keer. De bushalte vond ik gelukkig redelijk snel. Het was inmiddels 10 uur. Rachel voelde zich vreselijk, had met mij te doen en zou een vriendin naar mij toesturen om mij op te halen van Herne Hill. Bus 68 draaide na zo'n tien minuten wachten te straat in. Eindelijk een beetje geluk. Dacht ik. Bus 68 nummer 1 ging mooi niet verder dan Commonground of hoe die halte ook mag heten.

En zo sta je om half 11 ergens in Londen, zonder eigenlijk te weten waar je precies bent, terwijl je op een bus wacht die je naar je eindbestemming brengt. Bus 68 nummer 2 ging wel tot Herne Hill en verscheen na een kwartiertje. Bij Herne Hill wachtte ik op Rachel's vriendin Rebecca die mij met een omhelzing verwelkomde. Ze dacht dat ik dat wel nodig zou hebben. Dat was ook. Na een laatste busrit, die zonder twijfel de busrit-van-de-avond award verdiend, bevond ik mij dan toch uiteindelijk bij Rachel aan tafel tussen mensen die al enigszins aan mijn bestaan waren gaan twijfelen. Het was inmiddels 11 uur.

La vraie parisienne

Precies een jaar later. Een bewogen jaar en niet een heel gelukkig jaar. Ik kijk voor het eerst sinds lange tijd naar de citaten en besef dat ze van toepassing zijn. Evenals de titel van dit blog.

In juli was ik in Parijs. Parijs stinkt. Parijs is smerig. Parijs is Parijs en altijd thuis. Zodra ik uit de Eurostar stap. Bronia is blij dat ik er ben. Kamel begrijpt niet waarom ik zo nodig bijna ieder jaar ergens naar toe moet en opnieuw moet beginnen. Nieuw leven, nieuwe mensen. Waarom ik niet terug kom. In Parijs heb ik een basis. Parijs is thuis. En waarom ook niet.

Na de vakantie denk ik erover. Waarom niet? Het vaste land. Zo slecht is het er niet. En het is er zoveel makkelijker. Huisvesting, eigen spullen en vervoer. Je hoeft geen eiland af. Innsbrück, Barcelona, Rotterdam, Parijs, Londen en Brussel allemaal verbonden met hoge snelheidslijnen. Het voelt niet slecht meer, integendeel. Waarom ik hier ook naartoe moest, ik kan weg. Begin juni komt het net zo plotseling als het gevoel naar Londen te moeten. Maar de vraag is nu, waar naartoe? De wereld. Ergens.

Twee maanden later is het zeker: tijd voor afscheid. Again. Deze keer wordt er met interparcel verhuisd. De dozen staan al klaar, de huur is opgezegd. Zo blij was ik met mijn eerste baan. Zo graag wil ik nu weg. Ondanks wie ik achterlaat. Francesco, Inga, Marta en Rachel. Ik kom langs. Katie wil terug naar de UK. Er is een bed. Ergens. Met Arianna hou ik wel contact. Ankur is tegenwoordig ook op facebook. Wie zegt er over twee jaar: "Kom terug, hier heb je een basis."

Echter, Londen is niet Parijs. Parijs is thuis. Een jaar geleden voelde Londen zo immens. Londen is immens. Spannend. Overal anders. Iedere wijk zijn eigen karakter, eigen bewoners. Parijs niet. Parijs is overal Parijs. Ik weet wel, om Parijzenaar te zijn, moet je wonen in Parijs. Niet au banlieu. Niet ailleurs. Maar ik heb me gerealiseerd, ik ben desalniettemin een Parisienne. Misschien omdat "Le vrai parisien n'aime pas Paris, mais il ne peut vivre ailleurs."

Working 7 to 4...or 9:30 to 17:30...or 2 to 11

De ene maandag de eerste dag bij de stage, de tweede maandag de eerste dag op het werk. Inmiddels zijn we drie dagen verder. Hoewel het moeilijk is te bedenken wanneer je dingen moet regelen, zoals bijvoorbeeld doktersbezoek als je veel werkt, valt het verder tot nu toe wel mee. In het hotel zijn de collega's erg aardig en gezellig. Dat is wel nodig ook, want niet dat bij de stage mensen niet aardig zijn, maar er wordt minder gelachen. Eigenlijk is het de hele dag behoorlijk stil. Iedereen zit de hele dag zo'n beetje achter zijn eigen computer dingen te doen - ik weet niet wat - en komt naar believen binnen wapperen. Ik weet niet hoe andere mensen dat doen maar afgelopen week moest ik wat onderzoek doen en een briefing paper schrijven, maar na 3 uur dingen lezen wil ik eigenlijk een half uur rondjes draaien op mijn stoel. Halverwege de middag neem ik nog maar weinig info op en nu bij het nalezen vraag ik mij af waarom ik dingen niet eerder heb gezien. Verder zijn er 5 van de 10 mensen aanwezig. Het is duister of er part-timers zijn of dat mensen soms van de ene op de andere dag bepalen van huis te werken. Volgende week is mijn begeleider voor twee weken weg en moet ik zelfstandig verder werken aan dingen die ze heeft aangegeven. Als ik iets gecheckt wil hebben, kan ik wel bij de directeur terecht, maar dat hoeft niet. Ik moet weer beginnen met onderzoek, maar deze keer doen we het anders: 's morgens lezen en aantekeningen maken, 's middags andere dingetjes die veel tijd kosten maar je minder productief maken. Zoals emails versturen en formulieren maken en de email inbox opruimen, want daar zit spul van een jaar terug in. Thuis ook onderzoek, want ik doe dat beter thuis denk ik. Kan ik rondlopen voor ik ga schrijven. Er is daar een houten vloer dus ik denk dat mensen een beetje zenuwachtig zullen worden als ik rondjes ga lopen.

In het hotel is het iets strakker geregeld en moet je gewoon op een bepaalde tijd aanwezig zijn, en soms mag je wel eerder weg, maar alleen als het werk af is. Verder weet ik nog best hoe het allemaal ging en is het meer bekend raken met het systeem in de computer en de gang van zaken in het hotel dan helemaal opnieuw leren hoe het met gasten werkt. Bovendien is voelt het prettig ergens te werken waar ik weet hoe dingen over het algemeen gaan. Op de stage is het allemaal behoorlijk nieuw en het zal van organisatie tot organisatie wisselen, maar het lijkt hier allemaal behoorlijk los. Mensen bepalen min of meer zelf hun werktijden, pauzes en wat ze per dag doen. Ik weet niet of het komt omdat er weinig wordt uitgelegd waar iedereen zich nou eigenlijk mee bezig houdt en dat er van dag tot dag verteld wordt wat ik moet doen of dat het gewoon erg wennen is en weinig ervaring waardoor ik niet zie wat er moet gebeuren of misschien een combinatie van beiden. Feit is dat ik wel tot twee keer toe mijn begeleider heb verbaasd met het werktempo. Ik neem aan dat dat een goed teken is. Het werk op zich is interessant, maar ik heb concentratie problemen als ik alleen onderzoek moet doen en aan één ding moet werken zonder het te kunnen afwisselen met administratieve klusjes of eens een collega kan gaan vervelen.

'Nieuwe' stad, nieuwe kamer, nieuwe baan...nieuw leven

Veel mensen vallen na het beëindigen van de studie in een groot gat waarin je niet weet wat je met je tijd aanmoet. Sommigen lossen dat op door direct aan iets nieuws te beginnen, anderen gaan eerst rustig op vakantie. Ik moet toegeven een combinatie van beiden te hebben ervaren.

Daags voor het vertrek uit het waar het ongetwijfeld nog erg donker en somber is en zo ik uit betrouwbare bron heb vernomen waar het morgen regent, werd pas duidelijk wat ik in september ging doen. Na het zoekraken van mijn CV en mensen heel hard schoppen kon ik stage gaan lopen bij de Runnymede Trust, waar ik maandag ben begonnen. Dit bericht zette uiteraard één en ander in gang, want een stage in Londen is allemaal leuk en aardig, maar het is nog veel leuker als je ook ergens kunt wonen en geld kunt verdienen want stagaires betalen, daar doen maar weinig organisaties aan. Dus een week na thuiskomst terug naar Het Eiland om een kamer te zoeken. Met success. In noord-oost Londen heb ik een betaalbare kamer gevonden in een huis met nog vijf anderen, een gedeelde keuken en badkamer.

Vervolgens weer terug naar huis, min of meer om spullen te pakken. Voor de terugreis naar Londen ging de reis eerst naar Frankrijk, waar ik vanaf nu gratis op een klein landgoed in de Bourgogne kan verblijven. Afgelopen zondag was het 'hangen en opvreten' voorbij en tijd om aan een nieuw leven te beginnen. Niet langer student, maar iets tussen young professional en student in. De reis verliep natuurlijk niet geheel vlekkenloos; na eerst moeilijkheden op Schiphol waar ik volgens het systeem van EasyJet niet 2 maar 1 stuk bagage had in te checken - die grap kostte 9 euro extra, bleek in Londen de Central Line niet verder te gaan dan Liverpoolstreet. Dat was balen met in totaal 30 kilo bagage; omrijden via de Jubilee Line en toen nog een stuk met de bus. Gelukkig heb ik een aardige landlord die me ophaalde van het station en het laatste stukje met de auto naar huis reed. Om 10 zat ik eindelijk aan m'n meegebrachte happie van thuis.

Maandag eerste dag stage was gevuld met veel lezen over de organisatie waar ik voor moet werken. Die heet UKREN en is een koepelorganisatie voor andere NGOs in Engeland die zich allemaal bezighouden met vraagstukken omtrent discriminatie, racisme, maar ook immigratie en integratie. De bedoeling is om op die manier gemakkelijker met de EU te communiceren bijvoorbeeld door UKREN verschillende NGOs te laten vertegenwoordigen. De organisatie is zelf nauw verbonden met het European Network against Racism. In de twee maanden dat ik stage loop moet ik meewerken aan een project om actief burgerschap (zoals deelname aan verkiezingen etc) te promoten onder Moslimjongeren over heel Europa. Moslimorganisaties moeten daar het voortouw in nemen. Aan de financiële kant zijn echter wat problemen en het wachten is dus eigenlijk op geld. Hopelijk komt dat snel, want daar wil ik graag aan meewerken.

Hoewel er best veel te doen is, hoef ik niet de hele week te komen; drie dagen is genoeg. Dinsdag was mijn begeleider niet op kantoor en omdat ik pas nieuw ben, had ik vrij. Dus direct uit op betaald werk, en gevonden. Gisteren op de tweede vrije dag terugkomen en ben ik aangenomen. Behalve me bezighouden met discriminatie, het Europese verkiezingen en hopelijk snel moslimjongeren, ben ik vanaf maandag aanstaande ook receptioniste in een 4* hotel in west Londen. Wel een reis om op het werk te komen, maar als ik avonddienst heb en de dag erna ochtend of ik stage heb, mag ik van mijn nieuwe baas in het hotel slapen, zodat ik niet zover hoef te reizen naar huis. Ze hebben een kamer voor het personeel voor dit soort gelegenheden.

Hoewel west Londen erg mooi is en ik vlakbij Hide Park ga werken, wat natuurlijk altijd fijn is voor de nodige wandeling (je moet wel in beweging blijven als je zo de halve week op een stoel zit), is het ook een gevaarlijke plek om te werken. Voor mij althans. Niet dat Hide Park geterroriseerd wordt door wilde beren en wolven, maar wel dat de grootste Waterstone's in Engeland 10 minuten lopen is. Heel heel gevaarlijk....5 enorme verdiepingen boeken. Vol met boeken. En banken. Je mag net als in de Gibert Jeune in Parijs op de bank een boek lezen, wat willen we nog meer. Over het algemeen kunnen we dus wel vaststellen dat de afgelopen week zeer productief is geweest en ik binnen 2 weken een huis en werk heb gevonden, en laten we wel wezen...Parijs is moeilijk zonder geld; Londen is onmogelijk.