Precies een jaar later. Een bewogen jaar en niet een heel gelukkig jaar. Ik kijk voor het eerst sinds lange tijd naar de citaten en besef dat ze van toepassing zijn. Evenals de titel van dit blog.
In juli was ik in Parijs. Parijs stinkt. Parijs is smerig. Parijs is Parijs en altijd thuis. Zodra ik uit de Eurostar stap. Bronia is blij dat ik er ben. Kamel begrijpt niet waarom ik zo nodig bijna ieder jaar ergens naar toe moet en opnieuw moet beginnen. Nieuw leven, nieuwe mensen. Waarom ik niet terug kom. In Parijs heb ik een basis. Parijs is thuis. En waarom ook niet.
Na de vakantie denk ik erover. Waarom niet? Het vaste land. Zo slecht is het er niet. En het is er zoveel makkelijker. Huisvesting, eigen spullen en vervoer. Je hoeft geen eiland af. Innsbrück, Barcelona, Rotterdam, Parijs, Londen en Brussel allemaal verbonden met hoge snelheidslijnen. Het voelt niet slecht meer, integendeel. Waarom ik hier ook naartoe moest, ik kan weg. Begin juni komt het net zo plotseling als het gevoel naar Londen te moeten. Maar de vraag is nu, waar naartoe? De wereld. Ergens.
Twee maanden later is het zeker: tijd voor afscheid. Again. Deze keer wordt er met interparcel verhuisd. De dozen staan al klaar, de huur is opgezegd. Zo blij was ik met mijn eerste baan. Zo graag wil ik nu weg. Ondanks wie ik achterlaat. Francesco, Inga, Marta en Rachel. Ik kom langs. Katie wil terug naar de UK. Er is een bed. Ergens. Met Arianna hou ik wel contact. Ankur is tegenwoordig ook op facebook. Wie zegt er over twee jaar: "Kom terug, hier heb je een basis."
Echter, Londen is niet Parijs. Parijs is thuis. Een jaar geleden voelde Londen zo immens. Londen is immens. Spannend. Overal anders. Iedere wijk zijn eigen karakter, eigen bewoners. Parijs niet. Parijs is overal Parijs. Ik weet wel, om Parijzenaar te zijn, moet je wonen in Parijs. Niet au banlieu. Niet ailleurs. Maar ik heb me gerealiseerd, ik ben desalniettemin een Parisienne. Misschien omdat "Le vrai parisien n'aime pas Paris, mais il ne peut vivre ailleurs."
In juli was ik in Parijs. Parijs stinkt. Parijs is smerig. Parijs is Parijs en altijd thuis. Zodra ik uit de Eurostar stap. Bronia is blij dat ik er ben. Kamel begrijpt niet waarom ik zo nodig bijna ieder jaar ergens naar toe moet en opnieuw moet beginnen. Nieuw leven, nieuwe mensen. Waarom ik niet terug kom. In Parijs heb ik een basis. Parijs is thuis. En waarom ook niet.
Na de vakantie denk ik erover. Waarom niet? Het vaste land. Zo slecht is het er niet. En het is er zoveel makkelijker. Huisvesting, eigen spullen en vervoer. Je hoeft geen eiland af. Innsbrück, Barcelona, Rotterdam, Parijs, Londen en Brussel allemaal verbonden met hoge snelheidslijnen. Het voelt niet slecht meer, integendeel. Waarom ik hier ook naartoe moest, ik kan weg. Begin juni komt het net zo plotseling als het gevoel naar Londen te moeten. Maar de vraag is nu, waar naartoe? De wereld. Ergens.
Twee maanden later is het zeker: tijd voor afscheid. Again. Deze keer wordt er met interparcel verhuisd. De dozen staan al klaar, de huur is opgezegd. Zo blij was ik met mijn eerste baan. Zo graag wil ik nu weg. Ondanks wie ik achterlaat. Francesco, Inga, Marta en Rachel. Ik kom langs. Katie wil terug naar de UK. Er is een bed. Ergens. Met Arianna hou ik wel contact. Ankur is tegenwoordig ook op facebook. Wie zegt er over twee jaar: "Kom terug, hier heb je een basis."
Echter, Londen is niet Parijs. Parijs is thuis. Een jaar geleden voelde Londen zo immens. Londen is immens. Spannend. Overal anders. Iedere wijk zijn eigen karakter, eigen bewoners. Parijs niet. Parijs is overal Parijs. Ik weet wel, om Parijzenaar te zijn, moet je wonen in Parijs. Niet au banlieu. Niet ailleurs. Maar ik heb me gerealiseerd, ik ben desalniettemin een Parisienne. Misschien omdat "Le vrai parisien n'aime pas Paris, mais il ne peut vivre ailleurs."
Geen opmerkingen:
Een reactie posten